[left.htm]
Dag 17 - La Chapelle Baton - Cellefrouin 49 km
Maandag 10 mei 2004
Omdat ze eigenlijk te moe waren om verder te fietsen, stopten ze in de middag bij een Chambre d'Hôtes (volgens mij een soort bed & breakfast?). Enfin, deuren stonden open, maar niemand thuis. Pap & Hermien hebben ongeveer 3 uur gewacht, en toen er nog niemand thuis was gekomen zijn ze alsnog 7 km verderop (van de route af) ergens een (duur) hotel in gedoken. Beide hadden er flink de "p" in dat ze zo lang voor nop gewacht hebben.
Ze zitten nu in een plaatje Cellefrouin, 7 km van de route af, 7 km vanaf Valence. Morgen fietsen ze "slechts" 25 km naar Angouleme, met als reden daar heel goed uit te willen rusten, omdat ze de dag erop 78 km zullen moeten afleggen zonder dat ze een slaapplaats hebben/weten.
Ik heb zelf gisteren nog even de afstand volgens de planning berekend vanaf Poitiers naar de Pyreneën, waarbij ik op zo'n 580 km uitkwam. Nu zitten ze ondertussen 100 km onder Poitiers, maar dan nog kom ik niet uit op de gister genoemde 350 km. Het lijkt er wel op dat 580 ook teveel is, dus laat het verschil ergens in het midden liggen. Als ze nu nog 400 km te gaan hebben, dan is dat alsnog 80 km minder dan volgens de planning, hetgeen toch weer een dag scheelt. Toch?
|
 |
Verslag Hans
Ja, Angouleme was de bedoeling, maar we zagen al gauw, dat we deze afstand niet zouden halen. In Charroux hebben we gerust, een toren bekeken en ik even naar de apotheek voor medicijnen die ik van de Hollander had gekregen. Nou, internationaal zijn medicijnen zeker niet, want van het merk hadden ze nog nooit gehoord. Gelukkig hadden we van de dokter een medicijnenpaspoort meegekregen. In noodgevallen kon je daarmee naar de apotheek en zou de een of andere malloot je aanhouden wegens drugsbezit, kon je met dit papiertje het tegendeel bewijzen. Onderweg gingen wij zomaar een kerk binnen en daarin was een prachtig gebrandschilderd raam van St. Jacques.Toen verder na Valence. Daar was een Chambre d'Hôtes waar de Schippers ook hadden gelogeerd. Bij aankomst was er niemand thuis.
Alle ramen stonden open
en we hadden zo in bed kunnen kruipen. Een aardige buurvrouw vertelde dat ze zo wel thuis zouden komen. We hebben drie uur gewacht. Niemand. Met de buurvrouw naar huis waar we thee en likeur (zelfgemaakt) voorgeschoteld kregen. Heerlijk en bijzonder gastvrij. Na drie uur ging ik naar het plaatselijke café. Daar mocht ik naar het dichts bij zijnde hotel bellen. 7 Km verderop, weer klimmen en nog voor een schandalige hoge prijs ook. Maar we hadden weer een dak boven ons hoofd,. De eerste keer dat ik Hermien chagrijnig heb gezien en terecht. Je bent moe, wacht uren en dan moet je nog 7 km omrijden. Van de route en planning die we in ons hoofd hadden kwam niet veel terecht. Het leuke en fijne is, dat we met de dag begonnen te leven. Niet meer dat zenuwachtige vooruit kijken. Het komt wel goed.
Kasteel Maintenant, het optrekje van het liefje van de Franse Zonnekoning