[top.htm]

[left.htm]

Dag 19 - Ruelle St. Severe 54 km

Woensdag 12 mei 2004

 

route19.jpg (205433 bytes)

 

Na 15 km gefietst te hebben, dronken Pap & Hermien even een kopje koffie bij een cafe. Voor Hermien werd dit letterlijk "koffie verkeerd", want ze is er zo beroerd als een hond van geworden. Uiteindelijk hebben ze nog wel 39 km verder gereden (totaal dus 54 vandaag). Ondertussen gaat het al weer wat beter met Hermien, hoewel ze even flink buikpijn had.

Pap & Hermien verbazen zich over de oorspronkelijke planning. Er klopt geen hout van. De mensen van wie ze deze lijst hadden overgenomen hadden een gedetailleerder plan, waarin bijv. staat dat ze 1 uur na een bepaald punt al "daar en daar" waren. Dat punt blijkt dan vervolgens zo'n 28 km verderop te liggen, en dat red je nooit in een uur.

 

Pap & Hermien zitten momenteel in Hotel de la Paix in Saint Severin. Telefoonnummer aldaar: 00-33-545-985225. Pa, die tot gisteren nog amper wist dat ik via email de achterban een beetje op de hoogte houd, was zeer (doch aangenaam) verrast toen hij gisteravond ineens Wim Hoogerdijk aan de telefoon kreeg. Leuk Wim!

Saint Severin ligt 15 km voor St. Aulaye, planning van dag 16, dus 3 dagen achterstand nu. Morgen proberen ze Branne te halen, maar aangezien ze daarvoor 15 km meer moeten afleggen dan op dag 16 geplanned, is het de vraag of ze dat halen.

 

Over ongeveer 100 km zal het weer iets vlakker worden; dan kunnen ze misschien nog weer iets inhalen voordat de Pyreneeën beginnen.

 

 

 

Verslag Hans

 

We vertrokken rond acht uur richting St. Aulaye. Bij Ronsenac namen we een wat gemakkelijkere route. In een dorpscafé, hartstikke donker, dronken we een kop koffie. Een grote bak met een zwart vocht. Hermien werd er onderweg niet goed van. In Gurat nam ik in een oude kerk een foto van St.Jacques en een foto van Hermien, al klimmende. In St Severe reden we langs hotel La Paix en daar Hermien zich helemaal niet lekker voelde vanwege die snertkoffie besloten we daar maar te overnachten. Eigenlijk bleek later dat het goed was wat we deden. Niet koste wat het kost zo ver mogelijk zien te komen, maar gewoon in eigen tempo en naar eigen kunne doorgaan. We hebben mensen voorbij zien sjezen die toch tegelijk met ons in een refugio aankwamen..

 

 

De volgende dag...