[left.htm]
Dag 23 - Le Muret Dax 102 km
Zondag 16 mei 2004
|
Vanochtend hebben ze een (de?) St. Jacobskerk bezocht. Voor voetgangers stond daar een bordje "Santiago 1000 Km". Een 50 km verderop kwamen ze een bordje tegen: Santiago "893 km". De fietsers weten schijnbaar een kortere route? Hoe dan ook, ze zitten nu weer zo'n 35 km verder dan dat bord, dus nog "slechts" 860 km af te leggen tot aan Santiago de Compostela (euh... da's van hier van Saarbrücken en weer terug!! en wij weten ondertussen wat voor een takke end dat is... en dan rijden wij het nog met de auto...).
Pa & Hermien weten nog niet goed wat ze met de rit morgen doen. Ze zijn voornemens om eens niet om 07:00 te gaan fietsen, maar pas rond 08:30 of 09:00 te vertrekken. Ervanuitgaande dat ze nog 100 km hebben tot de tocht over de Pyreneeën begint, heb ik ze al geadviseerd òf morgen die 100 km te rijden en dan een dag rust òf gewoon twee dagen rustig aan te doen (50 km per dag). |
Misschien dat ze morgen nog meer bagage terugsturen, en anders daar achterlaten; de verzendkosten zijn hoger dan wat het spul waard is. Ze hebben o.a. luchtbedden bij zich, maar aangezien ze iedere avond in een hotel slapen, hebben ze die nog nooit gebruikt. Zo ook hebben ze een klein gasbrandertje om koffie te zetten, ook nooit gebruikt. Al met al is het wel allemaal extra bagage, en ze willen zo weinig mogelijk bij zich hebben voor de tocht over de Pyrenëeen.
Laten ze die zut daar alsjeblieft achterlaten... Wij wonen in zo'n fijn werelddorp, Rheden genaamd. De pakketdienst komt een pakketje bezorgen (wat Pap & Hermien hebben teruggezonden) doch treft ons niet thuis. Een tweede bezorging is er vandaag de dag niet meer bij, en dus moeten we het pakketje zelf ophalen... In Doesburg notabene! Voor zij die geen auto hebben: da's 30 minuten fietsen enkele reis! Dat postagentschap wat we hier hebben in Rheden kunnen ze ook wel opdoeken als ze die post toch naar Doesburg sturen. Stelletje...
Aangezien Pa & Hermien vanavond wederom behoorlijk informeerden naar hoe het met Simon & Suson ging, hebben we ze vanavond toch maar even verteld dat wij met Suson naar het ziekenhuis geweest zijn. We wilden de info eerst even achterhouden, maar aangezien ondertussen alles weer redelijk tot goed gaat... In het weekend van Koninginnedag zijn de darmprobleempjes van Suson een beetje geëscaleerd. Het hele weekend geen ontlasting, en slechts 20 tot 30 ml drinken per voeding (200 ml is overigens normaal). Enfin, dokter gebeld en we werden direkt doorverwezen naar het Ziekenhuis. Aldaar is ze binnenste buiten gekeerd, en hebben ze geen "enge dingen" kunnen vinden (behalve dat haar darmen vol lucht + ontlasting zaten).. Suson zit nu zo'n kleine 2 weekjes aan de laxeermiddel, en het gaat nu (gelukkig) een stuk beter. In dat bewuste weekend kreeg ik Pap aan de lijn terwijl Agnes Suson probeerde te sussen. Krijsen van hier tot Tokyo, en gezien de normale aard van Suson (altijd de rust zelve) was dit ook voor Pap & Hermien aanleiding om aan te nemen dat er ergens iets niet helemaal pluis was.
Enfin... ze zijn blij dat ze het weten...
Verslag Hans
We vertrokken om 8 uur uit Le Muret en moesten eerst weer een paar km rijden om op de St. Jacques route te komen. Dat was in Moustey en daar waren we in een goede drie kwartier. Daar zagen wij na Chartres de eerste steen die aangaf:nog 1000km. Door de bossen reden we naar Lesperon en tot onze verbazing stond daar een steen langs de weg: Santiago nog 893 km. Zo, hadden we in een half uurtje toch mooi honderd km gereden. Later zou blijken, dat de wandelaars een aanmerkelijke kortere route hebben dan de fietsers. Vooral in haarspeldbochten waarbij veel geklommen diende te worden gingen zij rechtuit het dal in. Ook zij hadden dan natuurlijk een klim, maar veel korter dan de fietsers. In Lesperon bezochten we ook een echte Jacobskerk. De dienst was nog aan de gang en na afloop gingen wij naar binnen. Dat zal voor de mooigeklede dames wel een gek gezicht geweest zijn. Wij in korte broek, met fietshelm en schelp. Van meneer pastoor kregen wij in zijn kamer toch een mooi stempel.
Na zo'n 65 km besloten we weer een hotel te zoeken, maar alle hotels waren dicht of hadden geen plaats. "Zullen we maar doorrijden Hermien." Nou, dat had ik niet eens behoeven te vragen. Zo kwamen wij tegen de avond in Dax aan, over de honderd km gereden. Zo!!
