[left.htm]
Dag 26 - St.Jean Pied de Port Roncesvalles 32 km
Woensdag 19 mei 2004
| Nou... een felicitatie is wel op
zijn plaats... Pap & Hermien hebben de moeilijkste rit achter de rug. Een klim naar 1057 meter hoogte, verdeeld over een 19 tal kilometers. Ze hebben meer gelopen dan gefietst, maar ze hebben het gehaald. Ze zitten nu in een klooster in Roncesvalles. Spanje dus... en "over de Pyreneeën".
Morgen gaan ze op weg naar Pamplona (zie ook de kaart van gisteren). Vandaag zijn ze (helaas) niet telefonisch bereikbaar.
Het eindpunt is in ieder geval in zicht op de kaart...
De rit van Astorga naar Ponferreda zal ook nog een lastige worden; weer een "bruin stuk" op de kaart... |
 |
Verslag Hans
Een steen in de oude poort van St.Jean Pied de Port vermeldt: de pelgrims komen de stad binnen door de Porte St.Jacques en vertrokken vanuit de Notre Dame du Pont door de aanliggende poort voor het zwaarste deel van hun reis. Nou, dit zal bedoelt zijn geweest voor de voetgangers, want hoewel het zwaar was, het was beslist niet het zwaarste. In ieder geval begonnen wij vol goede moed, nagezwaaid door Huberta en Arno aan onze tocht over de Pyreneeën.Tja, wat moet ik hier nu van zeggen. Twee fietsen vol bagage werden de Pyreneeën overgesleept door twee pelgrims die alleen maar dachten: "Als we er eenmaal overheen zijn, gaan we ook weer naar beneden. Volhouden!!" Het was zwaar. Om de 50 meter stonden wij stil om adem te halen. We hoorden de koekkoek en keken naar de bloemetjes en de snelstromende watervalletjes die van de helling naar beneden kwamen. Zelf een slang kroop lustig er op los wat Hermien van een sanitaire stop weerhield. 9 uur deden wij over de Pyreneeën, maar wat gaf het. We haalden het!! Onderweg raakte het water op en dat was vervelend. Je kon het nergens bijvullen. 9 Hollandse caravans passeerden ons. Niemand die toeterde of zwaaide, laat staan ons water gaf.
In Roncesvalles konden we in een klooster terecht. We hadden twee bedden naast elkaar met nog twee Fransen, twee Belgen en een Deens meisje. 's Avonds woonden wij de mis bij waar alle pelgrims de zegen meekregen. Er was natuurlijk niets van te verstaan, maar dat deed er niet toe. Jammer, dat de RK-kerk alleen nog maar uit oude mannen bestaat. In ieder geval konden ze aardig zingen. Dat scheelde.
