[left.htm]
Dag 35 - Astorga - Ponferrada 55 km
Vrijdag 28 mei 2004
 |
|
Verslag Hans
We verlieten Astorga om kwart over acht en zagen wel een beetje tegen deze dag op. Twee keer moesten we naar meer dan 1500 meter klimmen en de Pyreneeën lagen ons nog vers in het geheugen, maar we wisten ook, dat aan het eind Cruz de Ferro wachtte. het kruis boven op een berg stenen, daar neergelegd door honderden pelgrims. Had je dit kruis gehaald, dan haalde je Santiago ook wel. Bij het kruis liet je al je zorgen achter je. Dit gebeurde ook door ons in de vorm van een kei(tje) die we van onze naam hadden voorzien. Hermien legde hem bij alle eerder neergelegde stenen. We haalden het weer, de berg van 1550 meter en die van 1510 en eindelijk zagen we inde verte het kruis schitteren tegen een blauwe hemel. Een paar km daarvoor passeerde ons een Duitse bus. Een eindje verder stopte deze, de passagiers stapten uit, deden een rugzak om en met stok gewapend liepen ze naar het cruz de Ferro, gingen op de berg stenen staan en lieten zich uitgebreid fotograferen. En de pelgrims? Die konden aan de kant blijven staan totdat het de dames en heren beliefde naar beneden te komen. Schandelijk!! Na Crus de Ferro volgde een afdaling van zo'n 50 meter en kwamen we langs een geïmproviseerde refugio, geleid door vrijwilligers uit Ponferrada. Een van hen was een Tempelier. Nou, van gastvrijheid was geen sprake. De heren zaten aan de soep met heerlijk vlees en voor ons kon er bij de gratie van de heren een blikje cola af. Dacht je dat ze een bordje soep aan ons zouden afstaan. Nee dus. We waren daar gauw weer weg en begonnen aan de tweede klim tot 1500 meter. Een Zwitsers echtpaar klom met ons mee en zo nu en dan stonden we even stil om van het uitzicht te genieten. De afdaling was minstens zo gevaarlijk als de klim moeilijk was. Met een behoorlijke gang vloog ik naar beneden (55km per uur) maar moest al gauw in de remmen knijpen om niet uit de bocht te vliegen. De remblokjes hebben het geweten!