[left.htm]
Dag 7 - Saint Quentin / Compiègne (Fr) - 82km
Vrijdag 30 april 2004
Vandaag was de route naar Compiègne, alwaar onze fietsers zonder verdere problemen zijn aangekomen, behoudens "zere achterwerken". Maar, 's avonds duiken ze rond 21.00 het bed in, en dan zijn ze 's morgens toch weer voldoende uitgerust voor de dag van vandaag.
Het weer wat ze tot nu toe gehad hebben is prima. Ze hebben 2x wat regen gehad, maar voor de rest prima fietsweer. Gisteren op weg naar Saint Quentin wel veel tegenwind gehad; een vermoeide rustdag dus.
Morgen staat een plaatsje "Us" op de planning. Net als Rongy heb ik dit plaatsje nog niet kunnen vinden, maar... ik heb er nog een dag voor...
|
 |
Verslag Hans
In Nederland was het Koninginnedag en waren we thuis geweest,dan zouden we naar de t.v hebben zitten koekeloeren. Nu kwam het geen moment in ons op. Langzaamaan lieten we, hoewel dat voor mij toch nog een weekje zou duren, de tijd los.
Om negen uur vertrokken wij naar Compiègne. De vertrektijd zou later veel te laat blijken, maar daar kom ik nog op terug. Toch kwamen wij Bas en Toos onderweg weer tegen. Hoewel zij sneller fietsen dan wij blijkt toch onze regelmaat het te winnen en komen we elkaar telkens weer tegen. Bij het plaatsje Muirancourt nam Bas de foto van ons tweeën. De eerste 500km zitten er op!!. In Noyon wilde wij de kathedraal bezichtigen en een stempel halen.
We wisten dat er ook een bibliotheek uit 1502 was en die wilden wij beslist op
de foto zetten. Toevallig kwamen wij in
contact met een Nederlander die er al 60 jaar woonde en net, toen wij een gesprek begonnen
kwam de pastoor er aan. Die mengde zich in het gesprek en het resultaat was, dat wij
meegingen naar zijn huis alwaar wij een prachtig stempel kregen plus heerlijk koud water.
We hebben wat omgereden maar toch kwamen we weer gelijktijdig met de anderen in Compiègne
aan. Dit keer logeerden wij in hotel 'l Etappe, Rue Pierre Sauvage. Na een heerlijk
verfrissende douche gingen wij nog even de stad in. Nou, dat was lachen geblazen. Ik zag
een deur en daarachter was een trap naar beneden die eindigde bij weer een deur. We deden
die open en stonden op een binnenplaats. De deur viel achter ons dicht,maar de
binnenplaats had geen uitgang. Daar stonden we, opgesloten. Gelukkig zag ik achter een heg
een man staan. Ik vroeg in mijn beste Frans, of hij iemand in het hotel wilde
waarschuwen, maar hij legde zijn vinger op zijn mond. Sssstt! Ik begreep er niets
van en toen ik mijn vraag herhaalde, liet hij zijn politiepenning zien. Hij stond daar
"undercover" waarschijnlijk op een stel boeven te wachten. Na veel gebons
op de ruiten werden we eindelijk uit onze benarde positie bevrijd. We kregen wel te horen
voorlopig maar niet meer de nooduitgang te nemen..
De eerste 500km zitten er op